کیفیت جوش یک سیستم خط لوله تا چه میزان باشد؟

کیفیت جوش یک سیستم خط لوله تا چه میزان باشد؟

هر کسی پایپینگ تحت فشار و یا هر نوعی سازه ای جوشی ساخته باشد می داند که استانداردهای مختلفی وجود عیوبی مانند گسترش ترک، نفوذ ناقص، ذوب ناقص، سوختگی لبه، گرده اضافه پروزیتی و ناخالصی جوش را در جوش محدود می کنند.

استانداردها همچنین روش های کشف این عیوب را نیز تعیین می کنند:

بازرسی چشمی همیشه لازم است و نیز گاهی این روش توسط رادیوگرافی تست اولتراسونیک، ذرات مغناطیسی و یا مایع نافذ پشتیبانی می شود

این نیازمندی ها و معیارها از کجا می آیند؟ آنها چطور به طراحی ربط پیدا می کنند؟

نیازمندی ها و معیارهای مورد نیاز بازرسی که در استاندار ASME بخش پایپینگ آمده است از نظرات مهندسین برجسته ای که در کمیته های مختلف در سالیان دراز سمت داشته اند شکل گرفته است.

پایه و اساس مهندیس واقعی برای ایرادات مورد قبول در استانداردهای پایپینگ امروزی وجود ندارد. معیارها و حدود قابل قبول موجود در استانداردها بیشتر استانداردهای کنترل کیفیت جوش است تا هر چیز دیگر در حقیقت هیچ کس نمی توانست معیارهایی با پایه و اساس مهندسی در این خصوص قبل از 20 سال اخیر تهیه کرده باشد زیرا ابزار هایی که در زمان حال وجود دارند در آن زمان موجود نبود.

امروزه یک مهندس می تواند با استفاده از آنالیز مکانیک شکست تعیین کند که یک جوش تا چه اندازه واقعاً نیاز دارد که خوب باشد. به طور سنتی روش آنالیز مکانیک شکست یک روش کاملاً پیچیده و رمز گونه بوده است اما به خاطر لزوم و ضرورت استفاده از این ابزار در سازه های فلزی، اتمی، پتروشیمی و صنایع پایپینگ فراوری ساده سازی و کاربر پسندتر شده است.

مکانیک شکست به مهندس اجازه می دهد تا اندازه عیب در هر نقطه ، میزان تنش در اطراف عیب و چقرمگی ذره را در نظر بگیرد قبل از اینکه در مورد ابزارهای موجود بحث شود مهم است که چند مورد مطالعاتی از نحوه رفتار اتصالات دارای نقص تحت شرایط سخت را بررسی شود.